Avui,
un viarany ha pledejat amb mi,
ensenyorit per la neu,
m’ha fet litigi per transgredir
els límits de la natura:
Dunes de neu, túniques de gel
i masses de fang damnaven els meus peus,
doncs havia de flectar-los
del pou on s’ensorraven.
Sense pressa, he aconseguit esbucar
pas i ritme, amb la mateixa cadència
que cerquem quan volem fer poesia.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada
Nota: Només un membre d'aquest blog pot publicar entrades.